ലിഫ്റ്റ് നമ്പർ 13
കഥ
സുരേഷ് രാമന്തളി
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയായിരുന്നു "സെന്റ് മേരീസ്".
പന്ത്രണ്ട് നിലകളുള്ള കെട്ടിടം.
പക്ഷേ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു വിചിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റിൽ 13 എന്ന നമ്പർ ഇല്ല.
ഗ്രൗണ്ട്, 1, 2, 3... 12.
അതിന് ശേഷം നേരെ ടെറസ്.
പുതുതായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവരിൽ ആരെങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ പഴയ ജീവനക്കാർ ചിരിക്കുമായിരുന്നു.
"ഈ ആശുപത്രിയിൽ പതിമൂന്നാം നില ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല."
അത്ര മാത്രം.
പന്ത്രണ്ട് നിലകളുള്ള കെട്ടിടം.
പക്ഷേ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു വിചിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റിൽ 13 എന്ന നമ്പർ ഇല്ല.
ഗ്രൗണ്ട്, 1, 2, 3... 12.
അതിന് ശേഷം നേരെ ടെറസ്.
പുതുതായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവരിൽ ആരെങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ പഴയ ജീവനക്കാർ ചിരിക്കുമായിരുന്നു.
"ഈ ആശുപത്രിയിൽ പതിമൂന്നാം നില ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല."
അത്ര മാത്രം.
നഴ്സ് അനഘയും അതുതന്നെയാണ് കേട്ടിരുന്നത്.
അവൾ നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിലായിരുന്നു.
ആ രാത്രി ആശുപത്രി അസാധാരണമായി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി രണ്ടരയോടെ ICU-വിൽ നിന്ന് ഒരു ഫയൽ എടുത്ത് താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകാനായി അവൾ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി.
ലിഫ്റ്റിൽ മറ്റാരുമില്ല.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
അനഘ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോർ ബട്ടൺ അമർത്താൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി.
ബട്ടണുകൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ നമ്പർ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
13
അത് മുമ്പ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മിന്നിമറയുകയായിരുന്നു.
അനഘ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരെങ്കിലും കളിയാക്കിയതാകുമോ?
കുറച്ച് നിമിഷം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം അവൾ ആ ബട്ടൺ അമർത്തി.
ലിഫ്റ്റ് മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
5...
7...
10...
12...
അതിന് ശേഷം ഡിസ്പ്ലേയിൽ സംഖ്യകൾ ഇല്ലാതായി.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
"WELCOME"
അനഘയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർധിച്ചു.
ലിഫ്റ്റ് ഒരു കുലുക്കത്തോടെ നിന്നു.
വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിപോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതൊരു പഴയ കാലത്തെ ആശുപത്രിയായിരുന്നു.
ചുമരുകളിലെ പെയിന്റ് പൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ലൈറ്റുകൾ.
അകലെയൊക്കെ ആളുകൾ നടക്കുന്നു.
ഡോക്ടർമാരും നഴ്സുമാരും.
എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും വസ്ത്രങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ളത്.
അനഘ പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
അവളുടെ കാൽച്ചുവടുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ഒരു മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ ചുമരിൽ ഒരു ഫോട്ടോ.
ആശുപത്രിയുടെ ഉദ്ഘാടന ചിത്രം.
താഴെ വർഷം എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
1983
ഫോട്ടോയിലെ ആളുകളെ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം തണുത്തു.
അവരുടെ ഇടയിൽ അവളും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതേ മുഖം.
അതേ പുഞ്ചിരി.
അവൾ പിന്നോട്ട് മാറി.
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"അവസാനം നീ എത്തി."
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഒരു വയോധിക നഴ്സ്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിചിത്രമായ ഒരു സമാധാനം.
"ആരാണ് നിങ്ങൾ?"
അനഘ ചോദിച്ചു.
വയോധിക ചിരിച്ചു.
"ഞാനും നിന്നെപ്പോലെ ഒരിക്കൽ ലിഫ്റ്റ് നമ്പർ 13 അമർത്തിയവളാണ്."
അനഘ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ലിഫ്റ്റ് കാണാനില്ല.
അവിടെ ഒരു ചുമർ മാത്രം.
വയോധിക അടുത്തുവന്നു.
"ഈ നിലയിൽ എത്തുന്നവർ തിരികെ പോകാറില്ല."
"ഇത് എന്ത് സ്ഥലമാണ്?"
അനഘ വിറച്ച് ചോദിച്ചു.
വയോധിക ജനലിനരികിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
പുറത്ത് ആശുപത്രിയുടെ പഴയ കെട്ടിടം തീപിടിച്ച് കത്തുകയാണ്.
ആംബുലൻസുകൾ.
അഗ്നിശമന സേന.
നിലവിളികൾ.
"1983-ൽ ഇവിടെ തീപിടിത്തമുണ്ടായി. പതിമൂന്നാം നിലയിൽ കുടുങ്ങിയവർ എല്ലാവരും മരിച്ചു."
അനഘ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
അവിടെ തീയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടുന്നവരിൽ ഒരാൾ അവളായിരുന്നു.
അവൾക്ക് സ്വന്തം മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായി.
അന്നേരം എല്ലാം മനസ്സിലായി.
തന്റെ ജീവിതമെന്നു കരുതിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി അവൾ ജീവനോടെ അല്ലായിരുന്നു.
ആ തീപിടിത്തത്തിൽ മരിച്ചവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റ് നമ്പർ 13 തുറക്കുന്നത് മരിച്ചവർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു.
സ്വന്തം സ്ഥലം മറന്നുപോയ ആത്മാക്കൾക്കായി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആശുപത്രിയിൽ അനഘയെ ആരും അന്വേഷിച്ചില്ല.
കാരണം ആ പേരിൽ അവിടെ ഒരു നഴ്സ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നില്ല.
പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ മാത്രം ഒരു കാര്യം കണ്ടെത്തി.
1983-ലെ തീപിടിത്തത്തിൽ മരിച്ച നഴ്സുമാരുടെ പട്ടികയിൽ ഒരു പേര്.
അനഘ.
അതിന് താഴെ ഒരു കുറിപ്പ്.
"കാണാതായവർ: തിരികെ വന്നിട്ടില്ല."
സുരേഷ് രാമന്തളി
About the Author
Suresh Ramanthali
Ramanthali (PO)
Kannur (Dist)
Kerala -670308
